up to now, i couldn't get over the fact that my alma mater got lost in the game.. ang sakit sakit..nasaktan ako di dahil alma mater ko nga..masakit kc ayun na abot kamay na natalo pa..nasasaktan ako para k jeric teng kc last year na nya and he really wanted it.. at masakit kasi naalala ko na nman ung pagkatalo sa buhay ko..
my first heartbreak..ung pagka-tie sa cheering..ung pagkatalo sa pope leo na first time sa history ng jpia at ako ang president..ung di ko pagtanggap sa mga gsto kong work..ung di ako napromote..
at ngayon andito na nman ako sa stage ng buhay ko na naghahanap ulit ng lugar..natatakot ako kung san ako mapupunta, kung san ako dadalhin ng agos ng buhay..
pero lahat nman ng pagkatalo ko nalampasan ko pero pag naaalala ko, i remember the pain but not really the reason why i was in pain..and that pain, ang bagay na ayaw na ayaw kong nararamdaman..
i hate losing. gusto ko laging success.. pero wala, ganyan ang buhay, you win some, you lose some..
we just have to be strong and have faith..
No comments:
Post a Comment